“Πέντε ζευγάρια γοβάκια” Studio

Πέντε ζευγάρια γοβάκια
Κεντρική Σκηνή
2008
Έναρξη Παραστάσεων: Πέμπτη 3 Απριλίου

2007-5-ζευγάρια-γοβάκια-300x210

Η ψυχαναλυτική απόπειρα πέντε γυναικείων μορφών στα όρια του παραλόγου.
Όπλο τους η θεατρική έκφραση, που τις ωθεί στο να μιλήσουν γι’ αυτά που πιθανόν δεν τόλμησαν να πουν, παρα μόνο πάνω στη σκηνή.
Είδωλα παραμορφωμένα, που ο σκοπός τους είναι να σοκάρουν την ίδια τους την ύπαρξη.
Πρέπει να μιλήσουν, να τα πουν, να ουρλιάξουν… όπως οι απόλυτες προσωπικές στιγμές του καθενός μας.
Ακραία επεισόδια που μπορούν να συμβούν μόνο εκεί, στα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης.
Όταν τα ρούχα…τα ρούχα…τα γοβάκια…τα γοβάκια…τα φιλιά, τα χαστούκια, τα παιχνίδια, ξυπνούν τη λίμπιντο…ξυπνούν τα κοιμισμένα από την καθημερινή πίεση μέρη του εγώ.
Το καλό και το κακό. Ένα χτύπημα, ένα φιλί, η οργή, η ενοχή, τα παπούτσια…τα παπούτσια…κλπ.
Αυτά τα παπούτσια ποτέ δεν ξεκουράζονται, δε λιώνουν, βαράνε στο δόξα πατρί.
Οι αρετές, γυναίκες με κόκκινα γοβάκια, χάθηκαν ή κρύφτηκαν… δοκιμάζουν, δεν τα καταφέρνουν. Μεταμορφώνονται, αλλάζουν. Το ίδιο θα κάνουν και οι άλλες. Αγωνίστηκαν, πάσχισαν γι’ αυτή τη διεστραμμένη ακαταστασία, μαζί μου, μαζί σου…; Τι πάει να πει; Μόνοι μας είμαστε. Δεν είναι αυτές μα κάποιες άλλες, θέλουν να ξεράσουν τα σωθικά τους, να τα επιδιορθώσουν. Άσπροι πίνακες από τα χρώματα που φέγγουν μέσα τους.
Ποίηση. Λύπη. Χαρά. Φρίκη. Αλήθεια. Θεατρικότητα. Αγάπη. Πικρία. Θυμός. Δάκρυα. Χειρονομίες. Πρόσωπα κλπ… Κομμάτια του παζλ της δραματικότητας των πράξεών μας, χωρίς να το θέλουμε.
Η κρίση κάποιου τρίτου. Τα μάτια…τα μάτια… ένα ακραίο φλερτ με τις αισθήσεις. Νυχτιάτικα μαρτύρια. Μπορεί να τις βρίσκουμε άσχετες και παλαβές, αλλά δεν ξέρουμε τι ακριβώς μπορεί να συνέβει. Το συμπέρασμα…το συμπέρασμα. Η πλήξη…η πλήξη… Τίποτα δεν είναι απίθανο.
Σέρνονται και προχωρούν συνεργοί στη θεατρική ηλίθια τρέλα, απόπειρα συγχώρεσης.
Αλλού παίζουν κι αλλού μιλούν. Μ’ αυτά κι ένα καλό κρασί, απόμακρες, κρύφτηκαν ή χάθηκαν; Κατανοητή πλαστογραφία της έντασης των πραγμάτων. Ισορροπία; Αρρώστια; Τι ωφελεί αν όλες μαζί δεν γίνουν ένας γίγαντας τρανός;
Οι ώρες, τα λεπτά, επίφοβες στιγμές μέσα στις κραυγές του χρόνου. Της απόλυτης εμπιστοσύνης στον εαυτό τους.
Χορεύουν…χορεύουν… Υπάρχουν…υπάρχουν…
Εδώ κι αλλού, αστράφτουν. Ούτε ίχνος φόβου. Τα ρούχα…τα ρούχα… Το ταβάνι…το ταβάνι…
Απορίες, ερωτήματα. Που ανήκω; Στο γέρνω ή στο γερνώ; Η ώρα είναι πια περασμένη. Έλα να παίξουμε. Μη μου λες όχι. Πολλά λάθη μαζεύτηκαν. Ενοχές, ζιζάνια είναι. Φορούν τα παπούτσια…τα παπούτσια…Τα ρούχα…τα ρούχα…
Η καρδιά, τα ψέματα, τα πηδήματα, πάντα εκεί…εκεί… Τα κομμάτια…τα κομμάτια…Γάμα τη αυτή τη ζωή…Γάμα τη αυτή τη ζωή…
Σ’ έχασα. Σε παρακαλώ. Δεν θέλω τίποτα να σου κλέψω. Να παρηγορηθώ… δεν θέλω να με σώσει κανείς. Μια ανάσα. Νύχτωσε πάλι.
Η μνήμη δεν έχει πια που να μείνει.
Σε τόπους άγριους, σκοτεινούς…καληνύχτα. Δε θα ‘ρθω μαζί σου. Καληνύχτα

Θωμάς

ΕΠΑΙΞΑΝ

Αγγελοπούλου Ηλέκτρα
Κώστα Αθανασία
Λαγουδάκη Νεκταρίνη
Σουλουντσή Γιάννα
Φραντζεσκάκη Στέλλα

ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
Αγγελοπούλου Ηλέκτρα
Ελευθερίου Σάσα
Κώστα Αθανασία
Λαγουδάκη Νεκταρίνη
Σουλουντσή Γιάννα
Φραντζεσκάκη Στέλλα

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Θωμάς Καντιφές
ΣΚΗΝΙΚΑ – ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Η Ομάδα
ΚΙΝΗΣΙΟΛΟΓΙΑ: Κώστα Αθανασία
ΦΩΤΑ – ΗΧΟΣ: Τζανιδάκη Άννα, Καρούζος Γρηγόρης
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Η Ομάδα
ΥΠΕΘΥΝΗ ΠΡΟΒΩΝ: Τζανιδάκη Άννα
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γαβαλάς Γιώργος
Η Αφίσα είναι έργο της Χρυσούλας Σκεπετζή
Ηλετρονική Στοιχειοθέτηση Κειμένου: Ελευθερίου Σάσα

Comments are closed.